Sobre os perigos do oportunismo.

“O oportunismo maniféstase, non o esquezamos, de xeitos diferentes, xurdindo ás veces con máscara socialista”.

Publicamos, traducidos a galego, dous artigos sobre a cuestión do “oportunismo”. O primeiro é de Miguel Urbano ("O oportunismo na senda do comunismo"), que fai referencia a artigos que conforman o número 4 da Revista Comunista Internacional. Un deses artigos ("Algúns trazos do oportunismo en América") é o redactado polos nosos camaradas Pável Blanco e Héctor Colío, do Partido Comunista de México, que tamén publicamos nesta mesma entrada.

 Dispoñemos de exemplares da RCI nº 4, que nos poden solicitar.

“A loita contra o reformismo e o oportunismo é a principal batalla dos revolucionarios na actualidade.” [Iván Pinheiro, Secretario Xeral do Partido Comunista Brasileiro]

Unidade e Loita: Camarada Iván, hai uns meses Brasil viviu fortes mobilizacións populares iniciadas a causa do prezo dos billetes de autobús. Poderías comentar que análise fai o PCB deses movementos?

Ivan Pinheiro: As manifestacións en Brasil non se terminaron, só se atopan a lume lento. O reaxuste das tarifas de autobuses só destapou unha olla a presión social que mesturaba innumerábeis insatisfaccións, espallando todas as angustias e demandas do pobo brasileiro, sobre todo da gran maioría da mocidade das capas populares, sen perspectiva de futuro digno. Este estoupido desmontou unha mentira oficial dos gobernos reformistas do PT, a de que todos os brasileiros vivían felices e en harmonía, nun capitalismo “de rostro humano” que favorecía a todas as clases sociais, no que todos gañaban. Inventaron dous conceptos estraños: “capitalismo de masas” e “sociedade de clase media”.

“A loita contra o oportunismo é unha condición de desenvolvemento do movemento dos partidos comunistas e obreiros”.

Entrevista realizada por “Unidad y Lucha” –órgano do Comité Central do PCPE- a Pável Blanco, Primeiro Secretario do Comité Central do Partido Comunista de México.

Todos á Rúa! Día Internacional de Acción 3 de Outubro 2013.

Estimados colegas, militantes do movemento sindical clasista,
Afiliados e amigos da Federación Sindical Mundial,
Organizacións sindicais en todos os continentes, traballadores, mozos,

A Federación Sindical Mundial convócaos a unirse ao chamamento para o Día Internacional de Acción 3 de Outubro, 2013. Protestas, marchas, folgas, conferencias e actividades serán organizadas en cada recuncho do mundo.

Unimos as nosas voces e mostramos a nosa determinación en acción simultaneamente cos nosos irmáns e compañeiros en todo o mundo, marchando con militancia por alimentos, auga, libros, medicamentos e vivenda para todos.

Para a Federación Sindical Mundial, unha vida digna presupón que todos estes asuntos dos traballadores sexan resoltos. Vida digna presupón que as masas populares teñan traballo estábel, un bo salario, boas pensións, seguridade social pública, educación gratuíta e pública. Un presente e futuro dignos é ter traballo estábel conectado ao seu coñecemento.

Para o movemento sindical reformista a consigna “traballo decente” son só palabras; para a FSM “traballo digno” ten un contexto concreto.

O capitalismo, o imperialismo e a CIA.

Que é o imperialismo?

O imperialismo non é unha actitude nin un comportamento, tampouco o constitúen as consecuencias dunha guerra. O imperialismo é o capitalismo nunha etapa superior de desenvolvemento. É capitalismo en descomposición.

Lenin, en O Imperialismo, fase superior do capitalismo, afirmaba que cando o capitalismo chegou a unha fase determinada do seu desenvolvemento, algunhas das características que había ter na súa fase premonopolista se trocaron na súa antítese e esta negación se converteu na esencia da fase superior. Negación que só será negada, á súa vez, durante a fase socialista-comunista.

Lenin resumía esta nova situación en cinco características:

"A concentración da produción e do capital chega ata un grado tan elevado de desenvolvemento que crea os monopolios, os cales desempeñan un papel decisivo na vida económica; 2) a fusión do capital bancario co industrial e a creación, no terreo deste capital financeiro, da oligarquía financeira; 3) a exportación de capitais, a diferenza da exportación de mercancías, adquire unha importancia particularmente grande; 4) fórmanse asociacións internacionais monopolistas de capitalistas, as cales repártense o mundo; 5) terminou o reparto territorial do mundo entre as potencias capitalistas máis importantes".

O capital aliméntase das guerras imperialistas.

Siria é hoxe o punto de mira para unha nova intervención imperialista. Despois de meses intoxicando coa existencia de armas nucleares, despois de adestrar e armar a mercenarios, os gobernos que defenden a intervención militar, encabezados por EEUU, utilizan agora a escusa das armas de destrución masiva, igual que fixeron en Iraq, para xustificar unha intervención que viñan buscando dende hai tempo.

Non é críbel que o goberno sirio permita unha inspección da ONU sobre a existencia de armas nucleares e aproveite para bombardear con armas químicas á beira de onde se atopaban os inspectores. É máis doado crer que os mercenarios ao servizo do imperialismo aproveitaron a ocasión para lanzar bombas químicas preto de onde estaban os inspectores da ONU de modo que toda a maquinaria propagandística  se poña en marcha para tentar xustificar a intervención.

O pobo sirio leva meses sufrindo unha cruel guerra, os mortos cóntanse por miles, pero se a intervención imperialista se realiza abertamente será un masacre que destruirá todas as infraestruturas civís e provocará centos de miles de novas mortes.

O imperialismo non procura outro obxectivo que apropiarse do país, dos seus recursos e a súa posición estratéxica. Onte foi o afundimento do Maine, hoxe a falacia das armas químicas.

O capitalismo na súa fase de crise agónica aliméntase das guerras imperialistas, gobernos como o de España recortan os orzamentos para sanidade, educación, investigación, pero o orzamento para armamento é sempre o máis crecente, mercan e venden tanques e fáltanos material básico en hospitais, mercan e venden alta tecnoloxía en guerra e non dedican orzamento para a investigación educativa, médica ou ambiental.

Algúns asuntos da estratexia do movemento comunista a través da experiencia do KKE.

Giorgos Marinos,

membro do Buró Político do CC do KKE

Unha versión reducida do artigo foi publicada na revista alemá "Marxistische Blätter", número 5 de 2012.

É verdade que cando nos referimos aos problemas complexos que lle concirnen ao movemento comunista e obreiro, especialmente cando se trata de problemas que teñen que ver coa estratexia dos partidos comunistas, a política de alianzas, é necesario mellorar o debate ideolóxico e político acerca de cuestións sobre as que se expresan diferentes enfoques e desacordos. Así se formularán argumentos, posicións diferentes poñeranse a proba sobre a base das experiencias reais, os principios marxista-leninistas e a experiencia do movemento comunista e obreiro.

Deste xeito evitaranse os aforismos, e a discusión ou debate contribuirán para sacar conclusións, destacar os elementos positivos na estratexia e a táctica dos partidos comunistas ou rexeitar as posicións erróneas e corrixilas.

Todo isto ten un obxectivo. Que o Movemento Comunista estableza bases sólidas, revolucionarias e supere a súa crise, que se volva capaz na loita pola organización da clase obreira, pola construción da necesaria alianza sociopolítica, por conquistar un nivel máis alto no esforzo por reunir forzas co obxectivo de escalar no conflito contra as forzas do capital, por derrocar a barbarie capitalista, polo socialismo.

O Partido Comunista e a clase obreira venezolana na disxuntiva da revolución bolivariana.

A actual crise sistémica do capitalismo, coincide co desenvolvemento de procesos progresistas e revolucionarios, fundamentalmente de carácter antiimperialistas e antioligárquicos, particularmente en América Latina, cuxas múltiples contradicións intrínsecas xeran expectativas en diversas direccións.

Un dos trazos comúns en tales procesos políticos, ademais do seu carácter cuestionador da dominación imperialista estadounidense na rexión, a reivindicación da soberanía nacional e unha mellor distribución da riqueza, atributos que de por si os fan merecedores do respaldo das forzas consecuentemente revolucionarias, é que a súa vangarda social foi asumida por sectores radicalizados da pequena burguesía e de capas medias profesionais, mesmo con importante protagonismo da chamada burguesía nacional emerxente, non monopolista, interesada en tomar as rendas da dinámica económica, en contraposición coa estratexia de control hexemónico global dos monopolios transnacionais.

Ideas sobre unha nova Internacional.

O internacionalismo na teoría marxista. 

Eleni Mpelou1

Para o KKE é unha cuestión de principios que a vangarda ideolóxica, política e organizativa da clase obreira debe expresarse de forma distintiva e unificada a nivel internacional.

A base teórica deste principio, que descansa nas obras de Marx e Engels, pode atoparse na actividade e dimensión internacionais do capital, as cales nós estudaremos á luz dos acontecementos actuais.

Para que o capital poida reproducirse como relación socioeconómica, xa logrou superar a fronteira do “estado nacional”, que creou como forma de poder político estatal para establecerse e para superar as relacións feudais, para abolir a estreitez da economía natural e do mercado local, así como da produción artesá.

O fenómeno do comercio internacional e das compañías por accións, que Marx analizara, tomou novas dimensións e características a finais do século XIX e, especialmente, no século XX, a través da exportación extensiva de capital para investimentos estranxeiros directos, a creación a escala internacional de bolsas e outros mercados para o capital financeiro (p.ex. o Banco Mundial, o FMI, etc.) e a composición internacional dos accionistas en compañías de investimentos.

Se EE.UU. ataca a Irán, a supervivencia do ser humano pode estar en perigo

xaneiro 11, 2012
(Informe Especial de ABNA)

Está claro que os EEUU necesitan controlar a Irán como condición sine qua non para manter a hexemonía imperialista no mundo e, moi especialmente, a supremacía sobre China.

Nos últimos anos non cesan as declaracións dos dirixentes occidentais demonizando a Irán. É o caso de Tony Blair en 2006: "É importante que enviemos un sinal de forza contra un réxime que ten dado as costas á diplomacia e que está exportando terrorismo e desprezando as súas obrigas internacionais" (1); ou do Departamento de Estado de EEUU ese mesmo ano: "Irán é o máis activo dos estados que apoian o terrorismo, xunto con Corea do Norte, Libia, Sudán, Siria e Cuba". Robert Gates, secretario de Defensa, manifestou en 2008 que "Irán está empeñado en adquirir armas nucleares". De 2011 lembremos as declaracións do primeiro ministro israelí Benjamin Netanyahu hai unhas semanas no sentido de que "queda pouco tempo" para que Irán obteña armas nucleares.

FÓRA DE LIBIA AS SUCIAS MANS IMPERIALISTAS

Os comunistas de FORXA! queremos expresar a nosa denuncia firme e rotunda ante a presente intensificación da agresión imperialista sobre Libia coa chamada “Operación Serea”, que non é máis que un masacre imperialista  no intento de asalto final á capital do réxime libio por parte da organización terrorista OTAN e das bandas criminais ás ordes do Comité Nacional de Transición, os seus mercenarios de bandeira monárquica. Un masacre que ven acompañado, como non podía ser menos, dunha espectacular campaña de desinformación por parte dos grandes medios da burguesía.

Esta, como todas as guerras do imperialismo, é unha guerra criminal, inxustificada e desproporcionada que só persegue garantir os intereses das grandes multinacionais do petróleo, unha guerra que enfronta as grandes potencias cun pequeno e rico pais que se negaba a ceder a súa independencia e soberanía, un pais que non renunciaba ao control sobre as súas fontes de riqueza, un pais que enfrontou unha insurrección orquestrada polos servizos de intelixencia das potencias imperialistas, a seguiren estas o modelo clásico da guerra colonial, empregando combatentes locais aliados, adestrados e financiados polo imperialismo. Que non haxa ningunha dúbida de que as bombas da OTAN que caen en territorio libio, as bombas que causan milleiros de mortos entre a poboación civil, as bombas que feren e mutilan os fillos e fillas de Libia non traerán a democracia e a liberdade, nin liberaran os pobos, senón que sentan as bases da dominación e do espolio económico por parte das grandes potencias opresoras, escravistas e explotadoras, con Francia, Inglaterra e os EUA á cabeza.