[12X] CONTRA O GOBERNO, A TROIKA E O CAPITAL: AVANZAR CARA A FOLGA XERAL!

Cómpre deixar a ferramenta, pechar a porta e saír á rúa.

Nuns poucos días todo Fene ficará sen carga de traballo. A demanda do dique deixase librada á vontade da SEPI e da UE imperialista, representantes do gran capital monopolista, responsábel e beneficiario da liquidación do noso tecido produtivo e da ruína da nosa clase.

O chamamento á Folga pon en pé de loita a milleiros de traballadoras e traballadores da Naval.

Non ha chegar só cunha FOLGA XERAL.

Por fin, tras dunha demora inescusábel, as direccións da centrais sindicais maioritarias convocaron a folga xeral, tan demandada pola clase obreira en todas as mobilizacións desenvolvidas desde hai meses en Galiza e no resto do estado español. A coincidencia cunha xornada de mobilización a nivel europeo e convocatorias de folga xeral en diversos países como Grecia, Italia ou Portugal e a propia e insostíbel situación económica e social no estado español, con despedimentos masivos e o incremento exponencial do desemprego ata cotas nunca habidas por efecto da reforma laboral, xunto a expansión xeneralizada da miseria e o agravamento das condicións de vida da poboación traballadora (rapina contra os salarios e falta de ingresos, escalada inflacionaria polo incremento do IVE, tarifas e prezos, supresión ou repagos de servizos sociais básicos, represión e conculcación de dereitos, desafiuzamentos, etc...), facía absolutamente ineludíbel a convocatoria.

Temos o pleno convencemento con anticipación do éxito asegurado desta folga xeral. Mais tamén entendemos que non ha chegar para vencer a determinación do goberno da dereita reaccionaria, que é a determinación da oligarquía española, o verdadeiro poder tras deste. Non ha chegar mentres a esta folga non lle sucedan outras, xerais e sectoriais, pero todas confluentes e continuadas no tempo. Mentres a folga xeral non teña un alcance político que vaia mais aló de pretender deter medidas antiobreiras e antipopulares, senón que hai que facer imposíbel o seu goberno, mentres non se plantexe o derrocamento polo medio da mobilización na rúa do goberno que leva adiante este programa contra o pobo traballador no nome do gran capital baixo as directrices da Unión Europea.

A por eles! Folga Xeral ata tumbalos!

O novo paquete de recortes tradúcese nunha máis que evidente agresión contra unha determinada clase social que é a que está a sufrir as consecuencias da crise en toda a súa dimensión. Son, á vez, unha declaración de guerra das clases dominantes contra o pobo e contra a clase obreira. Con razón a deputada Andrea Fabra, nun acto de honestidade política,  berraba dende o seu escano a tan célebre e aclaratoria “que se jodan”. Non podería existir mellor exemplo para definir as posicións políticas dun goberno reaccionario que non oculta o seu odio de clase contra os traballadores e traballadoras, un goberno que suprime dereitos básicos aos máis débiles mentres recompensa a banqueiros e contenta a empresarios e especuladores.

Non hai saída á crise dentro do marco podre e decrépito do capitalismo; a loita non pode actualmente ser enfocada só na dirección da recuperación de dereitos hoxe perdidos, eliminados e cercenados pola política criminal e antiobreira das forzas do capital.

Nese sentido, tanto ten a cor da forza política que goberne; as reformas apuntan na mesma dirección e son aplicadas cega e fielmente por unha partidocracia que permanece ancorada na corrupción, na demagoxia e no oportunismo político e se nutre, á súa vez, dunha oligarquía económica reaccionaria e explotadora que fai do conxunto da miseria e da pobreza das clases traballadoras materia de negocio e obtención de riqueza. Non existen vías intermedias para saír da crise. O dilema non radica entre o axuste ou investimento, como plantexan os sociademócratas e os reformistas, senón entre unha saída da crise favorábel ao pobo ou ao gran capital. Ou eles, ou nós, así de sinxelo. O poder do capital monopolista aplica a lóxica do máximo beneficio e pretende dar solución á enfermidade que padece facendo retroceder séculos á clase obreira, abaratando todo o posíbel os custos de produción para así poder reiniciar o ciclo de acumulación capitalista.

Hoxe a loita e a mobilización por obxectivos de carácter económico teñen que superar o marco da mera resistencia para pasar ao ataque, a pelexa por obxectivos políticos, polo derrocamento das políticas do capital e dos gobernos que as executan, pola nacionalización dos monopolios capitalistas como a única saída á crise favorábel ao pobo.

A loita da minería evidencia unha vez máis que a clase obreira é capaz de arrastrar na súa loita ao conxunto das clases populares; os exemplos de solidariedade, o apoio popular e a masiva mobilización teñen dado boa mostra disto. Agora cómpre tomar o seu exemplo e facer que todas as loitas conflúan na convocatoria dunha grande folga xeral de 48h que teña como obxectivo máximo a dimisión do goberno de Mariano Rajoy.

É momento de dar pasos, non podemos ficar parados. Os capitalistas esmagan ao pobo e lle arrebatan os seus dereitos, e este debe responder con contundencia, valentía e decisión. Non existe outro camiño, a por eles xa!

Colectivo Marxista-Leninista FORXA!